Verkiezingen : het hobbelige parcours van links

De federale verkiezingen van 13 juni hebben tenminste een duidelijke uitslag opgeleverd. In Vlaanderen is de NV-A aan zet, met voor de senaat meer dan 30 procent van de stemmen. In Wallonië doet de PS zelfs beter met méér dan 35 procent van de stemmen. De publieke opinies lopen in beide landsdelen behoorlijk uit elkaar.

 

 Het was niet de gitzwartste verkiezingszondag die Vlaanderen al kende. De NV-A is een rechtse en nationalistische partij, maar er blijft een duidelijk politiek en kwalitatief verschil met het extreem-rechtse Vlaams Belang. Dat Vlaams Belang werd op 13 juni gehalveerd en krijgt daarmee een klap die het niet zo makkelijk weer te boven zal komen. De echte genadeklap kwam er dan weer voor Lijst De Decker. De zwanenzang van deze overbodige, radicaal-rechtse partij lijkt ingezet, nu boegbeeld Jean-Marie De Decker de schop kuist als voorzitter.

 Ook voor Open Vld 

   … dat met nieuwbakken voorzitter Alexander De Croo voor een donkerblauwe koers koos, werd het een afstraffing van formaat. De partij wordt teruggekatapulteerd tot het niveau van 50 jaar geleden, en dat is geen overdrijving.

In Vlaanderen valt voorts op dat Groen! en SP.A min of meer standhouden. Nuance, eigenlijk gaat de SP.A er hoe dan ook opnieuw op achteruit. Vanuit de oppositie en geconfronteerd met een zware crisis slaagde de partij er dus niet in om extra kiezers aan te trekken, integendeel. Men geeft opnieuw een procent maar ook een zetel prijs. De SP.A zit daarmee op haar laagste koers sinds decennia. Maar de opluchting was blijkbaar van die aard dat voorzitter Gennez het afschildert als een soort van status quo. In ieder geval, centrum links kreeg niet dezelfde rake klappen als de rechtse partijen waarvan sprake.  Groen ging er zelfs enkele procentpunten op vooruit en wint één kamerzetel.

Radicaal links heeft het al bij al niet zo slecht gedaan op 13 juni.  De PVDA+ gaat  over de kaap van een procent in heel Vlaanderen en laat hier en daar  scores optekenen ( kanton Antwerpen 4,13 procent, kanton Genk 4,29 procent,..). Laten we wel wezen, de partij blijft daarmee mijlenver uit de buurt van die ondemocratische kiesdrempel. Maar het gaat wel om hoopvolle scores die mogelijk in 2012 tot meer zetels in gemeenteraden  kunnen leiden.

SP.A-rood mikte in de provincie Antwerpen voornamelijk op de kandidatuur van Erik De Bruyn op de tiende plaats  en van Rudi Kennes, de vakbondsman van Opel.

 Kennes behaalde knap 11.625 stemmen. Ook Erik De Bruyn liet met 21.300 stemmen een mooie uitslag optekenen, maar blijft evenzeer ver weg van een mogelijke zetel. Die uitslag kan wel zijn positie binnen de partij verstevigen, gezien hij toch behoorlijk boven het gros van de andere kandidaten uittorent. Natuurlijk is het een schandaal dat iemand die meer dan een derde van de leden van SP.A vertegenwoordigde niet mooiere kansen krijgt van zijn eigen partij. Nu gaat het om een vette pot aan linkse stemmen, die netjes afgeroomd worden door de partijtop van SP.A.

In Franstalig België was er voorts het Front des Gauches, een coalitielijst van zes linkse organisaties die  ruim boven het procent eindigt.  Een samenwerking tussen de franstalige PVDA+ en Front des Gauches zou tot een kleine doorbraak kunnen leiden.

In Vlaanderen ziet dat plaatje er helemaal anders uit. Ten eerste behaalt de PVDA+ duidelijk een mindere score dan in Franstalig België. Ten tweede staat er geen Front des Gauches langs met nog eens score boven het procent. De weg naar een links alternatief met een zeker politiek gewicht, blijft dus een hobbelig parcours in Vlaanderen. De PVDA+ zou zichzelf kunnen en moeten omvormen tot de locomotief voor een bredere linkse herschikking. Maar dan zal de partij toch met meer moeten uitpakken dan een pure ‘plus’-verbreding. Als je kijkt naar de lijsten van PVDA+, valt immers op hoe sterk de partij het op eigen kracht, met de eigen mensen van altijd moet doen. En dat terwijl er een heleboel mensen in vakbonden en sociale bewegingen zijn, die zich politiek dakloos voelen. Maar om die aan te spreken zal de PVDA allicht deuren en vensters moeten opensmijten en resoluut kiezen voor een open, linkse identiteit. Uiteraard willen we hier helemaal geen lessen geven, gezien we ook wel weten hoe moeilijk de situatie wel is. Maar het debat over linkse herschikking zal ook in de komende maanden en jaren verder gevoerd worden.

David Dessers

Geplaatst in LEEF! vandaag